Γιώργος Σεφέρης: Περιμένοντας Τον Άγγελο (Νέα, Αναθεωρημένη Έκδοση) |Roderick Beaton

Ο Σεφέρης δεν διευκόλυνε το έργο του βιογράφου του. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να διαχωρίσει την ταυτότητα του ποιητή και του ανθρώπου των γραµµάτων από εκείνη του ανώτατου δηµοσίου υπαλλήλου. Από τα είκοσι ως τα εξήντα του χρόνια, παραπονιόταν ότι υπήρξε ο «υπηρέτης των δυο αφεντάδων». Από τον καιρό που εξέδωσε τον πρώτο τόµο των ποιηµάτων του, µοίρασε τον εαυτό του σε δύο δηµόσια προσωπεία: το όνοµα «Σεφέρης» είναι ένα λογοτεχνικό ψευδώνυµο, προφανώς συγγενές αλλά και διακριτέο ταυτόχρονα από το «Σεφεριάδης», το οικογενειακό όνοµα του διπλωµάτη. Η ιστορία της ζωής του Σεφέρη είναι η ιστορία αυτής της διχασµένης προσωπικότητας. Γράφοντας το βιβλίο αυτό, κράτησα εσκεµµένα την ακόλουθη στάση: η βιογραφία αυτή δεν είναι η ιστορία του ποιητή «Σεφέρη» ή του διπλωµάτη «Σεφεριάδη», αλλά αντίθετα, και όσο είναι δυνατόν να την ανασυνθέσει κανείς, η ιστορία του ανθρώπου που ήταν και τα δύο. Για τον λόγο αυτό, στα κεφάλαια που ακολουθούν τον αποκαλώ µε το µικρό του όνοµα: Γιώργος. R.B.
«Η προσέγγιση που επιχειρεί ο Beaton τόσο στις λογοτεχνικές όσο και στις πολιτικές πλευρές της ζωής του Σεφέρη —καθώς και στη µεταξύ τους αλλη­λεπίδραση— είναι σχολαστικά τεκµηριωµένη, νηφάλια και εύστοχη. Η βιογραφία αυτή δεν αποτελεί απλώς µια βασική πηγή για τους αναγνώστες της ποίησης του Σεφέρη· η σκιαγράφηση της διπλωµατικής του σταδιοδροµίας την καθιστά πολύτιµο ανάγνωσµα για όλους όσοι ενδιαφέρονται για την ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα». – Edmund Keeley
«Παραδόξως, το έργο αυτό του Roderick Beaton είναι η πρώτη συστηµατική και ολοκληρωµένη βιογραφία του ποιητή σε οποιαδήποτε γλώσσα. Αν κάτι µπορεί να µας ανταµείψει για τη µακρά αυτή καθυστέρηση, είναι αυτό το βιβλίο.
Βασισµένος στη βαθιά γνώση του σεφερικού έργου και στο πλούσιο αρχειακό υλικό, εν πολλοίς άγνωστο µέχρι τώρα, ο συγγραφέας διερευνά τις πηγές έµπνευσης του ποιητή, φωτίζει την πορεία του ως ανθρώπου και ως δηµιουρ­γού και τον τοποθετεί µε ακρίβεια στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής του». – Vivienne Nilan, Kathimerini English Edition