Ο Χορευτής Στον Ελαιώνα (Νέα Έκδοση) |Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Ο Μύρωνας και η Αγγελική, χορευτικό ζευγάρι από την Αθήνα, πηγαίνουν στις Σέρρες, για να εµφανιστούν σε ένα νυχτερινό κέντρο. Εκείνη ανυποψίαστη θα παγιδευτεί από τη γοητεία του Μύρωνα προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τον µυστικοπαθή και αινιγµατικό χαρακτήρα του. Η παθιασµένη σχέση τους, σαν µια χορογραφηµένη περφόρµανς, µεταφέρεται από την πίστα του σκυλάδικου στον µυστηριακό ελαιώνα, από τα δωµάτια επαρχιακών ξενοδοχείων στους δρόµους και στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο. Οι εξελίξεις και ο τόπος θα επιδράσουν καθοριστικά στη ζωή και των δύο καθώς παγιδεύονται στις εµµονές και στις νευρώσεις τους, στη µεταφυσική και στην κρυµµένη Ιστορία.

«Παλινδροµώντας ανάµεσα στο συλλογικό και στο ατοµικό, στην αλήθεια και στο ψέµα, στο παρελθόν και στο παρόν, στο πραγµατικό και στο φανταστικό, χρησιµοποιώ­ντας σύµβολα και τεχνάσµατα όπως η µεταµόρφωση ή η µεταµφίεση, ο Χορευτής στον ελαιώνα είναι µια απόπειρα µελέτης της σχέσης του ανθρώπου µε την Ιστορία, αλλά παράλληλα και ένα ταξίδι ενδοσκόπησης». – Κατερίνα Κωστίου, Η Καθηµερινή

«Ο Χορευτής στον ελαιώνα είναι µια περιπέτεια µε ανθρωπολογικό βάθος, ένα ποιητικό δοκίµιο πάνω στην ύπαρξη… Υπόδειγµα µαστοριάς απ’ όλες τις απόψεις, το µυθιστόρηµα αυτό συνδυάζει τη φρεσκάδα της έµπνευσης µε την αρτιότητα της τεχνικής». – Νίκη Κωτσίου, περ. Ρεύµατα
«Τα στοιχεία της θεµατογραφίας του Γρηγοριάδη υπακούουν σε µιαν εσωτερική οικονοµία, ενώ η τάση του προς τα σύµβολα (η καβαφική –αποξενωτική– καταγωγή του Μύρωνα, ο µυστικιστικός χαρακτήρας της περιπλάνησής του στον ελαιώνα έξω από την πόλη, ή, γενικότε­ρα, η ποιητική ιδέα του χορού) δεν τον οδηγεί σε φλύαρες αφαιρέσεις και σε διδακτικού τύπου χειρισµούς του λόγου ή της δράσης των ηρώων του». – Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία

«Μυθιστόρηµα-καταλύτης, όχι µονάχα για τους ήρωες, αλλά και για τον αναγνώστη». – Ελένη Γκίκα, περ. Βιβλιοδείκτης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου
«Ο Χορευτής στον ελαιώνα βαδίζει στην οδό της νεωτερικότητας: το κύριο αφηγηµατικό πρόσωπο όχι µόνο απευθύνεται στον συγγραφέα, άρα είναι απολύτως ορατό πως δεν ταυτίζεται µε αυτόν, αλλά και ο συγγραφέας επιφανειακά πα­ραχωρεί τον ρόλο του “παντόπτη” και συµµετέχει ως λογοτεχνικό πρόσωπο στην εκτύλιξη της πλοκής». – Δηµήτρης Κόκορης, περ. Αντί